در روزنامه هاي پيش از انقلاب رسم بر اين بود که به جاي کلمه"تجاوز" مي نوشتند "فريب". سانسور اين را مي خواست. نام کسي هم که مورد تجاوز قرارگرفته بود مي شد: فريب خورده. و داستان "فريب خوردگان" سخت جذاب بود؛ به ويژه آنگاه که فريبي هم در کار نبود. همان حکايت آقاي پاليزدار که هي با "تجاوز" رو به رو شده و هي به جاي "تجاوز" نوشته: فريب! و البته در دوران جمهوري اسلامي، تنها آقاي پاليزدار ـ عضو کميته تحقيق و تفحص مجلس ـ نيست که سال هاست به جاي تجاوز مي نويسد "فريب". حالا ديگراني نيز به ياد آورده اند که محمود مختاري و محمد پوينده، نويسنده بوده اند، نه مهدورالدم. اين به ياد آوردن هاي رو به فزوني، ناشي از بيداري وجدان هاست يا درگيري "بي" وجدان هايي که در بازي حذف به يکديگر رسيده اند با همان بي رحمي؟
آن روزها از ديدن کلمه "فريب" و "فريب خورده" مي خنديديم. خبرها به طور معمول و به نقل از زنان فريب خورده ـ بخوانيم زنان خياباني ـ چنين بود: "در خيابان ونک راه مي رفتم که ماشيني جلوي پايم توقف کرد. مرد جواني پشت فرمان بود که مرا فريب داد. سوار ماشين او شدم و بعد خود را در جاده ورامين يافتم. بعد او مرا فريب داد. بار اول به روي خود نياوردم. بار دوم مرا به خانه دوستش برد. هر دو مرا فريب دادند. باز هم به روي خودم نياوردم. بعد با هم به رستوران رفتيم و از آنجا به خانه دوست ديگر راننده. دو سه نفر ديگر هم بودند. مهماني خوبي بود؛ بعد ناگهان همه آنها مرا فريب دادند..." و خلاصه "فريب خورده" مي ماند و مرداني که در گوشه ديگري از شهر، يا کشور، فرياد مي زدند: فريب خورده سوار مي کنيم؛ فريب خورده! درست حکايت همه "پاليزدار"ها. همه آنان که سال هاست شاهد عيني و گاه شريک جرم اند و رئيس قافله و ناگهان صدايشان در آمده است که: سي سال پيش سوار ماشين حکومت شدم. آقاي يزدي پشت فرمان بود که مرا فريب داد. سوار ماشين او شدم و بعد خود را در دخمه واعظ طبسي يافتم.در آنجا اومرا فريب داد. به روي خود نياوردم. بعد به خانه رفيق دوست رفتيم. او در آنجا همراه آقاي امامي کاشاني مرا فريب دادند. باز هم به روي خود نياوردم. بعد با هم به مراسم... رفتيم. شب خوبي بود؛ روحاني. پشت همان... همه شان مرا فريب دادند... حالا ما مانده ايم و "پاليزدار"ها. قرار است در شهرهاي کشور، برايمان از فجايعي بگويند که مردم يکايک مي دانند. از خاک به توبره کشيده شده ايران؛ از جان هاي عزيزي که از ميانشان برداشتند که چراغ حجره خانه هاشان روشن بماند؛ از نماز گزاران برهنه بر سجاده؛ از سرداران "عرق گير" بر تن و باده نوش؛ از امامان جمعه شهرهاي شکر و برنج؛ از رياکاراني که در پس پرده و در خلوت همه کارهاي ديگر مي کنند؛ از... و قرار است تنها تنبيه چنين دلاور مردان به خويش آمده اي هم از سه روز تا سه ماه تعطيلي باشد.چه تعطيل تابستان، چه همين سه روز تعطيل هفته گذشته. و اين بازي البته که تماشاگر دارد؛ ز هر طرف شود کشته، سود است براي گردانندگان اين معرکه خونين. اما.... اما اگر همه وابستگان رژيم گذشته، در"فريب"ها و "تجاوز"هاي حکومت شريک بودند و به همين جرم، در دادگاه هايي به کوتاهي نفس، حکم مرگ گرفتند [ که بگويم نه فريب ها و نه تجاوزهايشان در اندازه هايي بود که اينک پاليزدارها مي گويند و نه مکافات هايشان به حق، آنگونه که اينان را سزاست]در روزي که دير نيست، پاليزدارها و پاليزبان ها را نيز سرنوشتي جز اين در انتظار نيست. اگر حکم سپهبد نصيري، مرگي بود آن چنان که مي دانيم، فلاحيان و اژه اي و مرتضوي و ري شهري و... چگونه دادگاهي را بايد انتظار بکشند؟ اگر نشنيديم که فرخ رو پارسا، به قاضيان دادگاه خود چه گفت؛ آيا فرصت شنيدن مدافعات وزيران آموزش و پرورشي را که حکم به تبعيد معلمان گرسنه مي دهند و حکم اعدام شان را صحه مي نهند، از دست خواهيم داد؟ مدافعات وزير علومي که با پرونده هاي ساخته شده براي دانشجويان مان، از اين اتاق "تمشيت" به آن اتاق "تعزير" مي رود، شنيدني نخواهد بود؟
و فراتر رويم؛ آيا محکوم کردن مخالفان آقاي احمدي نژاد ـ دوستي با معاويه از سر دشمني با يزيد ـ مترادف است با تبرئه خود او که همين چند روز پيش، در شهر تاريخي رم، برگ ديگري بر پرونده اي افزود که ديگر چند قدمي با حکم جنگ براي ميهن ما فاصله ندارد؟و باز بالاتر. آيا رهبر جمهوري اسلامي که خود بر بستن آخرين منافذ تنفسي ايران صحه مي گذارد، چرا که تنها گوشه اي از فجايعي را مي گويند که اينک اشگ به چشم آقاي پاليزدار آورده، در انتظار تبرئه است؟ مي گويند محمد رضا پهلوي، در اوج تظاهرات سال 57 با هليکوپتر بر فراز تهران، پرواز کرد و چون مشت هاي گره کرده مردمان بديد، از همراهان پرسيد: من با اين مردم چه کرده ام؟آقاي خامنه اي! شما هم نمي دانيد با مردم چه کرده ايد؟ شما نيز تفاوت "فريب" و "تجاوز" را نمي دانيد؟ باور کنيد بيش زماني نمانده است که فيلم "فريب خورده و رها شده" شمايان را نيز بسازند. از اندک فرصت باقي مانده براي برخورد با "اين گروه خبيث" بهره بگيريد. اين فرصت هميشگي نيست.
